­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

extra akb button

pastorpraat

coronavirus

Terwijl de vogels hun best doen om zich te laten horen, help ik mijn vrouw om de door haar meegenomen rugzak van haar schouders te halen. Het is tijd voor een kopje koffie zo halverwege onze wandeltocht aan de mooie oostkant van Assen. We zetten ons neer op een bankje aan de rand van Nijlande en kijken rond in het mooie landschap.

Behalve enkele hardwerkende boeren die hun landerijen klaar maken voor het komende seizoen zien wij geen mensen in de grote ruimte om ons heen. Eerlijk gezegd waren wij al verbaasd dat het bankje vrij was voor onze pauze. Maar dan is er plotseling weer het besef dat zovelen in deze tijd hun huis niet verlaten door de angst te worden getroffen door een griezelig virus dat zo plotseling over de wereld lijkt uitgestrooid. We merkten dat al wanneer wij een enkele mede-wandelaar tegenkwamen waarbij we elkaar in een grote boog trachtten te omzeilen door nog meer in de aangrenzende berm te gaan lopen.

Gelukkig konden wij elkaar nog toelachen en deze lach vergezeld laten gaan van een vriendelijke opmerking en een opgestoken hand. Het voelt vreemd om elkaar op grotere afstand dan normaal te moeten passeren en liefst wat sneller dan anders. Even kletsen lijkt niet zo verstandig. Toch waarderen wij meer dan anders deze ontmoeting, we kijken naar elkaar, hebben zorg voor elkaar door onze afstand, zien elkaar echt!

Natuurlijk, daarom hebben we ook koffie meegenomen: alle horecagelegenheden zijn gesloten, zelfs de terrasjes zijn ontdaan van de stoelen, een lekker bakkie koffie bij het café in Deurze zit er op de weg naar huis helaas niet in.

Baken
koridonIn de verte doemt het, ons bekende, baken op tijdens menige wandeltocht in deze prachtige omgeving. Het is de toren van de Jacobuskerk in Rolde, en waar je ook loopt: heel snel zie je deze toren boven het landschap zichtbaar worden. De Jacobuskerk, waar ik de zaterdag voor Palmpasen in de viering zou mogen voorgaan en de dag daarop ook in Zuidlaren. Maar helaas zullen de deuren van deze eeuwenoude kerk gesloten blijven. Ook de oecumenische vieringen in deze kerk te Rolde zullen nu rond
de dagen van Pasen geen doorgang vinden: de vespers op woensdagen in de vastentijd, de vieringen in de Goede Week en de Paaswake.

Toch is nog steeds het gevoel van gemeenschap aanwezig: ik ben blij dat ik het werk als voorzitter van de katholieke Sint Jacobusstatie en als waarnemend voorzitter van de RK statie Gieten mag en kan blijven uitvoeren, ook in deze tijd.
Ik krijg dankbare mailtjes wanneer ik de informatie vanuit de Franciscusparochie doorstuur. We vormen en blijven een gemeenschap van mensen al is het nu zonder de fysieke aanwezigheid van eenieder. De moderne communicatiemiddelen brengen uitkomst!

Oversteek
We pakken onze koffiekopjes weer in de rugtas en lopen richting Kampsheide, zelfs de oversteek over de normaal altijd drukke Rolderhoofdweg kan zonder te wachten. Over de oude spoorlijn, de oude verbindingslijn, besef ik dat ik toch een aantal persoonlijke verbindingen begin te missen: de kinderen, de kleinkinderen, familie en vrienden. De lunch met onze oudste kleinzoon iedere dinsdag, de wandeltochten met schoonzus en zwager, bezoeken aan onze vrienden, er zijn zoveel momenten van echt samenzijn die nu zo afstandelijk lijken en vooral zo voelen. Een mens hoort niet geïsoleerd te zijn, maar wordt gevoed door onderlinge contacten en geraaktheid. Misschien is dat wel de grootste winst uit deze moeilijke periode: het gemis van en aan elkaar! De behoefte aan samenzijn wordt sterker en doet ons wellicht beseffen hoe kostbaar dat gegeven is.

Ook nu ik de zeventig dicht nader ben ik dankbaar dat ik in mijn werkzame leven mocht werken met mensen en vooral met jonge mensen dankzij mijn baan in het onderwijs.
We vormen hoe dan ook, zelfs in deze tijd van isolatie, een gemeenschap van mensen. Misschien zullen wij, als deze ogenschijnlijke donkere tijd ten einde is, nog meer de ontmoeting gaan waarderen met de ander, dankbaar zijn dat wij elkaar kunnen aanraken, niet gehinderd door een meetlat van anderhalve meter uit elkaar, in de blijvende solidariteit zoals die nu is ontstaan.

In de verte zie ik ons huis opdoemen, we zijn bijna thuis, nagenietend van de natuur die onveranderd laat zien hoe mooi de schepping is.

Submit to FacebookSubmit to Twitter
­