­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

extra akb button

pastorpraat

coronavirus

“Het is Goede Vrijdag rond drie uur, tijd om stil te staan bij smart en pijn, het lijden en sterven van Jezus…”, gaat door me heen als Ben en ik in de repatrieringsvlucht van Nieuw Zeeland naar Nederland stappen, uitgevoerd door Malaysia Airlines en KLM. Met pijn in het hart hebben we afscheid genomen van onze lieve kleindochter en onze stoere kleinzoon, onze dochter en schoonzoon. Wanneer zullen we elkaar weer zien?

Ben en Margriet op het vliegveld van Auckland (Nieuw Zeeland) tijdens hun repatriëring naar Nederland.De afgelopen maand is de wereld buiten Nieuw Zeeland, door de maatregelen om de wereldwijde verspreiding van het virus Covid-19 tegen te gaan, onbereikbaar voor ons geworden. Vliegvelden zijn gesloten, overstappen is onmogelijk gemaakt, vluchten gecanceld. Hoe lang zal de wereld gesloten blijven? Wanneer zijn we weer de vrij bewegende wereldburgers die elkaar in de armen kunnen sluiten in plaats van ons af te wenden van elkaar? Covid-19 houdt ons in de greep. Het einde is nog niet in zicht. Wereldwijd sterven onze medemensen, wereldwijd is lockdown het antwoord op de verspreiding van het virus.

Gelukkig nemen we goede herinneringen aan ons samenzijn mee. Onze kinderen ontfermden zich liefdevol over ons toen we door de aangekondigde volledige lockdown niet op reis konden in Nieuw Zeeland. Door de lockdown en het druk zijn met werk kregen we het privilege om voor onze kleinkinderen te mogen zorgen en zelfs les te geven. Zij mochten immers niet naar school en opvang. Een feest om met elkaar nergens heen te hoeven en alleen maar te spelen met wat er in en om het huis is.

Het vliegtuig vanuit Auckland was vol gestrande Nederlanders, een unieke ervaring, want meestal zijn er meerdere
nationaliteiten aan boord. Het lege luchtruim bood een uniek uitzicht op de landen die onder ons voorbijschoven. Landen, sommige met herinneringen aan een reis, andere bekend uit boeken en kranten. Doch zo helder zichtbaar door het ontbreken van luchtverontreiniging, van smog.
Het lege vliegveld in Kuala Lumpur, waar we ‘s nachts met zijn allen over moesten stappen op de KLM-vlucht naar Amsterdam. Alleen op de wereld… Vervreemdend.
De stemming in het vliegtuig werd steeds meer socialiserend door de donkere nacht. Verhalen - opgewekte en teleurgestelde - werden smeuïg opgedist. Voor zover mogelijk op gepaste afstand bij de snacks, die vrij verkrijgbaar opgesteld stonden. Het cabinepersoneel zat achter een gordijn.

Nederland, hoe zou het daar zijn?
Nederland in coronatijdNa de lange nacht, omdat we voor het daglicht uitvlogen, ging de zon prachtig op boven ons waterrijke land. De rust bleek, behalve op een leeg Schiphol waar de vliegtuigen in slagorde geparkeerd stonden, in Nederland ver te zoeken. Auto’s en vrachtwagens zoefden voorbij. Nederland leek met uitzicht op Pasen te ontwaken uit haar lockdown.
Het weer was prachtig. Overal verscheen het lichte groen van ontluikend blad. Bloemen kleurden het landschap. Onze tuin voelt als een oase. Daar hebben we, in quarantaine, twee mooie weken van het weer genoten. Tijd om met onze contacten te kunnen skypen, whatsappen, mailen, zoomen en facetimen. Tijd om op de hoogte te raken hoe de lockdown beleefd wordt door onze dierbaren.Gelukkig geen Covid-19 opgelopen onderweg, constateerden we aan het eind van die twee weken.

Dat betekende een terugkomen in Nederland, dat niet meer het Nederland was waaruit we waren vertrokken. En nu met een vreemde cultuur om ons heen die verkend moest worden. Een verkenningstocht door gereguleerde supermarkten en openbare ruimtes, afstand houden van lieve familie, vrienden en bekenden. Wennen aan het feit dat ik van gezonde, zelfstandige hulpvaardige oudere nu door mijn leeftijd ingedeeld ben als kwetsbare oudere. Respect heb ik voor allen die jonger zijn dan ik, die zoveel over hebben voor ons ‘oudjes’.

En nu nadenken over hoe verder te gaan in deze tijd waarin aan het virus nog geen tegengas gegeven kan worden door medicijn of vaccin… Hoe kunnen we de komende tijd het leven leven? Ruimte geven aan anderen en onszelf? Creatief omgaan met wat wel kan, inpassen en aanpassen. En vooral van wat wel is, genieten. Geestelijk vernieuwen, met Pinksteren in aantocht …

Wat lopen perioden in mijn beleving van dit Covid-19-jaar parallel met de christelijke feestdagen.

Margriet van der Horst, mei 2020

Submit to FacebookSubmit to Twitter
­