­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

extra akb button

pastorpraat

coronavirus

boomarsInmiddels staat ze al 38 jaar voor de klas. En het leven van Hanny Boomars (59) voltrekt zich volgens bepaalde patronen. Tot ineens de grote verandering neerdaalt als een donkere onzichtbare wolk. Ze wordt Juf.2.0. En dat wil ze eigenlijk niet. Berustend zegt ze: “Dat geldt natuurlijk voor iedereen in deze coronacrisis. Maar er is geen keuzemogelijkheid. Je hebt het maar te accepteren. Aan het begin hoop je dat het niet zo lang zal duren. Inmiddels kennen we de harde werkelijkheid. Ik mis vooral de directe contacten nu we vanuit huis werken. Ik heb groep 3 en 4 en die hebben nog heel veel basiszaken te leren. Dan is nog veel sturing noodzakelijk. Bij de bovenbouw ligt dat anders.”

Zij heeft de laatste weken in de verschillende contacten ervaren dat op de ouders een zwaar beroep wordt gedaan. “De meesten hebben een bepaalde structuur aangebracht. Eerst een paar uur studeren, dan een fruitpauze en weer aan het werk tot een uur of twee. En vervolgens hebben de kinderen de vrijheid om te spelen. Ouders hebben daarnaast ook nog hun eigen werk en dat is alles verzwarend.”

Videobellen
“Zelf heb ik elke week contact met de kinderen door middel van videobellen. Op die manier kun je de gezinnen een beetje in de gaten houden. Sommigen heb ik mijn rechtstreekse nummer gegeven om direct steun en hulp te bieden. Want af en toe gaat het nog niet goed. Ontbreekt de juiste apparatuur en dan krijgen ze een laptop van school.
We hebben onlangs weer nieuwe lespakketten rondgebracht. De eerste keer moesten de ouders ze ophalen. Nu hadden we meteen de kans op een kort gesprekje aan de deur op gepaste afstand.

Zij mist af en toe de behendigheid om met de moderne communicatiemiddelen om te gaan. “Mijn jongere collega’s zijn een stuk handiger. Ik blijf het ook moeilijk vinden om privé en werk thuis te scheiden. Mijn partner zit ook in het onderwijs. Nu werkt hij gelukkig op school. Anders zaten we elkaar soms in de weg.”

Stress
“Ik kan de stress nog niet helemaal onderdrukken. Het maalt voortdurend in mijn hoofd. Het lukt niet om ontspanning te vinden. Ik hoor dat ook van mijn collega’s. Je wordt overspoeld met app’jes en mailtjes, die allemaal om voorrang strijden. Misschien dat de komende weken wat meer rust geven.

Het meeste mis ik de directe contacten met kinderen en vrienden. Even lekker knuffelen kan niet meer. Ik vrees dat het nog lang duurt, voordat de onrust is verdwenen. Het kost tijd om te beseffen dat we ons erin moeten schikken en ons bij de situatie kunnen neerleggen. Ik hoop vooral dat mijn dierbaren en ikzelf niet ziek worden.

Het is buitengewoon verdrietig dat de bewoners van verpleeghuizen geen bezoek mogen ontvangen. De medewerkers hebben het vreselijk druk. Ik zie dat de oudjes niet goed voor zichzelf zorgen. En zij missen vooral hun vaste bezoekers. Dat los je met videobellen maar gedeeltelijk op. Zelf ben ik meer kaartjes gaan versturen. En ik hoop dat we in deze roerige tijden nog meer op elkaar gaan letten dan vroeger.”

Submit to FacebookSubmit to Twitter
­