­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

Je kunt tegenwoordig geen krant opslaan of geen radio of televisie aanzetten of het gaat over vluchtelingen. Grote aantallen mensen uit Eritrea, Libië en vooral Syrië komen naar de landen van de Europese Unie om daar hun toevlucht te zoeken. Daar hebben ze reden toe, want in hun eigen land konden ze wegens oorlogsgeweld niet op hun stek blijven wonen, hoe graag ze dat ook wilden. Ja, wat doet een mens, als de keuze om in je eigen land en woonplaats te blijven riskanter is dan de vlucht naar het onbekende: je zoekt je een veilig heenkomen om je vege lijf te redden en dat van je man of vrouw en kinderen. Ook wij zouden in eenzelfde situatie vluchten van huis en haard.

Komen ze ‘allemaal’ naar de Europese Unie, zoals je wel hoort zeggen? Nee, dat is niet het geval. Veel vluchtelingen worden in de eigen regio opgevangen. Hier hoor je er niet veel over, maar de landen Libanon en Jordanië huisvesten miljoenen vluchtelingen uit eigen regio. Je kunt natuurlijk eindeloze discussies voeren over de opnamecapaciteit van deze landen, maar als je aantallen hoort, dan lijken juist deze buurlanden van Syrië uit hun voegen te barsten.

Hadden we meer werkelijkheidszin gehad, dan hadden we ons niet zo hoeven laten overdonderen door de grote aantallen vluchtelingen die nu ook ons land binnenkomen. Al lange tijd waren we via de media op de hoogte van de vluchtelingenstromen die Italië en Griekenland te verwerken kregen. Stiekem vonden we het wel best dat ze daar met de sores zaten… Maar nu hebben ook wij ermee te maken. We konden het aan zien komen, maar graag sloten we onze ogen ervoor. Nu is het zover, maar we vinden het maar moeilijk om in beweging te komen.

‘In beweging komen’, maar dan wel een beweging, die geïnspireerd is door de Blijde Boodschap van Jezus. Nu kunnen we laten zien dat ons christen-zijn niet een vaag etiketje is, dat op ons leven is geplakt. Juist in deze tijd kunnen we laten zien dat we christenen zijn door niet mee te gaan in een negatieve onderstroom in onze samenleving die het liefst muren wil bouwen om de
Europese Unie en om ons land. In de allereerste plaats zijn de vluchtelingen die naar onze streken komen medemensen. Zij hebben het recht op een medemenselijke manier door ons en onze samenleving tegemoet te worden getreden.
                                   
Pastoor K. Tolboom

­