­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

Misschien denkt u bij deze titel aan de tuin of aan fietsen. Misschien denkt u aan hooikoorts die u dwingt om binnen te blijven in deze tijd van het jaar. 

Maar daar gaat dit artikel niet over. Het gaat over hoe wij denken en voelen. Het gaat over hoe wij gericht zijn. Naar binnen toe?  Dat wil zeggen: zijn wij geneigd om vooral om te gaan met mensen die een beetje op ons lijken? Mensen bij wie wij ons vertrouwd voelen? Bijvoorbeeld mensen van onze kerk, mensen die dezelfde gewoontes hebben, mensen die net zoals wij op 4 mei 2 minuten stil zijn…. Ik noem maar iets.

Of is onze gerichtheid meer naar buiten?  Voelen we ons meer wereldburger en zijn we benieuwd naar hoe andere mensen en culturen hun leven leiden? Vinden we het interessant om een paar jaar ergens anders te wonen dan in ons land. Naar binnen of naar buiten?  Er is een tendens om naar binnen te gaan, op dit moment in onze maatschappij. We noemen het wel nationalisme, maar even goed kun je het noemen: zoeken naar veiligheid, naar wortels en houvast.

Als kerk hebben we hier ook mee te maken. Als geloofsgemeenschappen worstelen wij met de vraag: hoe interesseren we nieuwe mensen voor ons christelijk en katholiek erfgoed? Hoe voorkomen wij dat het waardevolle geloofsgoed en de kennis daarover verdampt in de komende jaren? Het is iedereen duidelijk dat we daarvoor toch echt naar buiten moeten treden en mensen moeten uitnodigen om eens te komen kijken…

Maar stel je voor dat iemand dat doet. Wat vindt diegene dan; wat treft die aan?  Ruimte en aandacht?  Mogelijkheden om mee te doen?  Misschien wel, maar zijn wij ook bereid om zelf daarvoor iets in te leveren? Vaste gewoontes te veranderen? Veel van onze energie en ons geld gaat zitten in “wat we gewoon zijn te doen”. Hoeveel ruimte is er echt voor iets nieuws? Als pastoresteam en als parochiebestuur zijn we hierover aan het nadenken. Dat is niet gemakkelijk. Dat is zelfs heel erg moeilijk.

Eén houvast hebben we zeker: de jonge kerk ging van start als een groep die zich eerst opsloot uit angst om te verliezen wat zij had. Uiteindelijk gingen de deuren open en waaide de H. Geest waar zij wilde. Dat bracht ons uiteindelijk waar wij als gelovigen nu staan. Het is enorm belangrijk dat het geloofsvertrouwen van de eerste christenen leren delen.

Pastor Agaath Erich
­