­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

Met mijn reisgenoot heb ik in deze zomervakantie gekampeerd aan de Côte d’ Azur in Frankrijk. Het is altijd heel aangenaam daar te verblijven en er wat rond te kijken. Niet voor niets zorgen veel rijken der aarde ervoor daar hun tweede huis te hebben of er rond te dobberen met een dure boot op de Middellandse Zee.

Tijdens mijn vakanties probeer ik altijd op zondagochtend of zaterdagavond naar de kerk te gaan. Het is voor mij erg prettig om dan eens niet achter het altaar te moeten staan. Net als alle andere kerkgangers zit ik dan gewoon in de kerkbanken. De eredienst kan ik dan gewoon over me heen laten komen. In het verleden liet ik me als kerkganger nog wel eens ergeren door een eredienst die ik bijwoonde, maar deze ergernissen die voortkomen uit een stevige beroepsdeformatie laat ik nu, voordat ik de kerk betreed, achter in het kerkportaal…

overweging kapelTwee keer zijn we de afgelopen weken naar de kerk geweest in de Chapelle du Rosaire te Vence. Het is een kloosterkapel van dominicanessen, ingericht door de Franse kunstenaar Henri Matisse. Het daglicht heeft er alle ruimte en deze gebedsruimte is dus niet vergelijkbaar met bijvoorbeeld de donkere kerk van Assen. Wat mooi is om mee te maken: beide keren zat de kapel propvol met kerkgangers. Er moesten zelfs stoelen worden aangesleept.

Een oude pater ging voor. Hij kon bijna niet staan en daarom was een barkruk achter het altaar geplaatst. Wat ik in de man bewonderde, was zijn directe contact met de kerkgangers. Hij sprak duidelijk en langzaam Frans en was duidelijk blij met ieder die aanwezig was. Zelfs als je een half uur te laat kwam, sprak hij zijn oprechte tevredenheid uit over je komst(!). In zijn preken sprak hij echt van hart tot hart en de kerkgangers reageerden ook met uitingen van instemming op zijn woorden. En wat ik nooit heb meegemaakt, gebeurde hier: zijn preken liepen uit op een gelovige dialoog met de kerkgangers. De preek veranderde van een monoloog in een gesprek van gelovigen onderling. En dit alles kwam helemaal niet geforceerd op mij over: het was authentiek en recht uit het hart. U begrijpt dat de uren in deze kapel van Matisse mij geïnspireerd hebben.

Pastoor K. Tolboom

­