­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

Nu begint de tijd van het jaar waarin de parochie weer van alles gaat ondernemen.  Een tijd van plannen en aankondigen…
Cursussen, informatieavonden, parochiefeest en de aankondiging van de jaarlijkse Allerzielen-vieringen. We denken alweer voorzichtig aan de Kerstvieringen.

Het komt ons vertrouwd voor en we vragen ons echt niet af: moeten we dit jaar wel kerst vieren? Moeten we dit jaar wel iets aan Allerzielen doen?
Vanzelfsprekend wel!
Heel veel kerkelijke dingen zijn voor ons vanzelfsprekend. En pas wanneer je met mensen te maken krijgt die niet alles vanzelfsprekend vinden, ga je erover nadenken. Zo gaat dat, nietwaar?

Dit brengt mij bij enkele kinderen die dit jaar meededen bij de voorbereiding van de Eerste H. Communie in Roden. Twee jongens, eentje uit Irak en eentje uit Syrië. Gevlucht met hun ouders omdat zij christenen zijn. Bij deze ouders en kinderen merk je een heel bewust beleefd christelijk geloof. Hun opmerkingen zetten ons als volwassenen vaak aan het denken.

In een internationaal theologisch tijdschrift kwam ik het verhaal tegen van een jonge Irakese die in 2007 naar Nederland is gekomen. Zij vertelt over een periode in Bagdad, waarin je duidelijk kunt merken hoe anders het leven van een christen in Irak was geworden na de val van Saddam Hussein en de oorlog in Irak.

Zij vertelt: “Op zekere dag groetten de buren ons niet meer, omdat we christen zijn. Opeens werd ik op school gevraagd door een vriendin of ik niet moslim wilde worden. Toen we eens naar de kerk wilden gaan, kregen we een telefoontje dat de kerk in brand stond. Onze pastoor werd ontvoerd en een andere vermoord. En zo bleef het maar doorgaan….  We werden steeds banger.”

Zij vertelt ook: “Ik moest wennen aan de vrije maatschappij in Nederland. Ik vind het leuk om Nederlandse jongeren te ontmoeten die ook in Jezus geloven. Nederlanders mogen alles zeggen over hun geloof. Ik hoop echt dat de Nederlandse christenen deze grote genade op waarde mogen schatten.
Zij wil voluit genieten van het leven en noemt zichzelf een “trotse dochter van Onze Lieve Heer”.  Hoeveel parochianen zeggen haar zoiets na?

Pastor Agaath Erich 

­