­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

Al fietsend dichter bij het rooms-katholieke geloof komen, dat overkwam Janneke en André Draaijer, woonachtig in Smilde. Beide zijn 54 jaar, zij is geboren in Hoogeveen, hij in Voorburg. Janneke is teamleider in een apotheek, André werkt als verpleegkundige op een afdeling intensive care/hartbewaking.

Ze zijn beiden opgegroeid in wat je tegenwoordig een traditioneel gezin noemt. Janneke komt uit een gereformeerd nest: vader hoofdadministrateur in  het Bethesda Ziekenhuis in Hoogeveen, moeder huisvrouw. De wieg van André stond in een Nederlands-Hervormd gezin. Zijn vader was leraar/adjunct directeur aan een technische school  te Den Haag; ook zijn moeder was huisvrouw.

Hoe heeft jullie opvoeding je leven beïnvloed?
André: “Onze thuissituatie was sterk vergelijkbaar: onze vaders waren druk aan het werk en onze moeders altijd voor de kinderen aanwezig.  De (christelijke) normen en waarden kregen we mee van onze ouders  en van de lagere school (met Den Bijbel). We zijn wel vrijgelaten in de keuzes die we op  latere leeftijd maakten. In de opvoeding van onze kinderen (beide inmiddels studerend en uitwonend) hebben we dezelfde accenten gelegd.”
Janneke:  “Hoewel gedoopt verkozen we beiden (André als tiener en ik als twintiger) om niet meer naar de kerk te gaan en ons uit te schrijven. Jarenlang hadden we ambivalente gevoelens  tegenover de kerk als instituut. Het religieuze/spirituele vlammetje stond al die tijd op de waakstand, maar is nooit gedoofd.”

De wijze waarop ze met de rooms-katholieke kerk in aanraking kwamen mag vrij uniek genoemd worden.
André: “In 2012 maakten we een fietstocht, over oude pelgrimswegen, naar het graf van de H. Jacobus  in Santiago de Compostella. We vertrokken als spiritueel en cultureel geïnteresseerde sportievelingen en we eindigden met een gevoel van aantrekking door de rooms-katholieke kerk. Na terugkomst hebben we diverse gesprekken gehad met pastoor Tolboom. Daarnaast hebben we verdere informatie gezocht en regelmatig de kerk bezocht. Al deze activiteiten  resulteerden in de toediening van het Heilig Vormsel  op 14 september 2013.”
Janneke: “Inmiddels hebben we mogen ervaren dat de verkondiging van de boodschap van Jezus Christus op een heel mooie manier gebeurt, een manier die niet alleen het verstand, maar ook het hart aanspreekt. De Eucharistie lijkt steeds dieper tot ons door te dringen.”

Wat hebben jullie gedaan om je geloof te verdiepen?
Janneke: “We hadden natuurlijk vanuit onze opvoeding al een stuk geloofsbeleving meegekregen. Nu doen we mee aan de cursus “Op reis door het land van Geloven”, die wordt gegeven door pastores Agaath Erich en Dorenda Gies.  Daar verdiepen we ons geloof en ontmoeten reisgenoten. We merkten al snel dat het lastig is om je geloof te verwoorden.
André: “Iets anders: dit voorjaar fietsten we naar Rome. Voor ons was dit een pelgrimage ter bezegeling van onze geloofskeuze. ‘In Rome waar alle wegen eindigen begint een andere reis’ geldt zeker voor ons. (origineel: Op de plaats waar alle wegen eindigen begint een andere reis  (citaat van Christiane Singer, overleden Franse schrijfster).”

Voelen jullie je thuis in een kerk die veel kritiek krijgt van de buitenwereld?
Janneke: “Samenleving en kerk houden elkaar voortdurend een spiegel voor. Weinig mensen zullen volstrekt tevreden zijn als ze zichzelf in de spiegel zien. Zo is dat ook met de kerk. We mogen ondanks alles trots zijn op onze kerk en ons best doen deze in stand te houden. Het zou niet zo moeten zijn dat een crucifix aan de wand meer verbazing oproept dan een Boeddha-beeld in vensterbank of tuin.”
André: “Onze kerk is een wereldkerk, maar we denken dat we als parochianen zelf  voor een groot deel de sfeer in onze kerk in Assen bepalen. De huidige Paus vinden we  geweldig. Zijn optreden is hartverwarmend en inspirerend. Wij zijn best trots op hem.”

Hoewel ze nog maar kort bij de parochie horen, zijn ze al wel actief. “Sinds kort zijn we aan het oefenen bij Laudate. We zijn onder de indruk geraakt van de parochianen die, bij afwezigheid van pastoor/pastores, een woord- en communieviering leiden en van de vele vrijwilligers, die zich buiten onze waarneming inzetten.”

­