­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

kerstvieringen

Henk ten Broeke heeft mij gevraagd of hij de pen aan mij mocht doorgeven. Ik ben Arnold van der Wolff, geboren en getogen in Rotterdam. Bouwjaar 1936. Via HBS-A, Kweekschool en Hoofdakte het lager onderwijs ingestapt. Tussendoor militaire dienst als S-1 bij de Lichte Lua. Daarna terug in de school met klassen van 45 tot wel 57 leerlingen. Hard werken maar toch een hele leuke tijd. Na vervolgens enkele jaren werken op de huishoudschool, kwamen wij, mijn vrouw Riek, met twee zoons in 1967 naar Leek, waar ik ruim dertien jaar op de technische school werkte, op de plek waar nu AH gevestigd is. Hier in Leek werd onze derde zoon geboren.

Kennismaking met parochie
In 1980 “verhuisde” ik naar het Nienoordcollege, nu RSG De Borgen, waar ik aardrijkskunde- en geschiedenisles gegeven heb. Daarnaast als hobby altijd veel interesse in muziek gehad, in het bijzonder zang (kerkmuziek) en orgel, met daarnaast veel sporten en fotograferen. Vanaf mijn zestiende jaar heb ik in koren gezongen, wat eindigde in 2003.
De kennismaking met de parochie vond plaats in het begin van de jaren '70. Het Hospitium “Den Eikelaar“ had bij de bouw van de aannemer een mooi kistorgel met drie stemmen cadeau gekregen voor in de kapel. Ik heb tot aan het vertrek van de zusters Franciscanessen, daar wekelijks met orgel een avondmis begeleid, waarin eerst pater Roefs voorging en later pater Bocxe en pastor Oostendorp.

Invaller-organist
Pater Roefs vroeg mij een keer om een dienst in de parochie te spelen, aangezien er geen organist beschikbaar was. Dat was op het Philicorda-orgeltje van de pater. Het was het begin van een lange reeks speelbeurten gedurende vele jaren tot ongeveer 1988. Ik heb toen een pauzejaar genomen. Het was mijn vriend pater Roefs die mij vereerde met de eretitel “onze hervormde parochiaan“. Daarna heb ik 12½ jaar als vrijwilliger in het Martiniziekenhuis bij de kapeldiensten geassisteerd als organist en dirigent van het oecumenisch koor. Dat duurde tot 2001. Ondertussen en daarna ben ik voor de parochie in Roden invaller gebleven wanneer er geen andere organist beschikbaar was.

Openheid
Als gevolg van deze lange tijd in de parochie hebben we veel parochianen leren kennen. Met een aantal zijn we bevriend geraakt. Wij, Riek en ik, voelen ons ook thuis in jullie gemeenschap. Wij hebben dan ook, op uitnodiging, alle feestelijke hoogtepunten, zoals de jubileumvieringen vanaf 12½ jaar tot nu de 50 jaar meegemaakt.
Wat ons boeit is de openheid van de gemeenschap en het respect voor andere meningen, zowel bij pastores als bij de leden. Wij hopen nog een lange tijd hiervan te mogen genieten."

­