­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

“Het geloof is voor mij een richtsnoer in het leven. Het biedt een kader waarbinnen de maatschappij een duidelijke vorm krijgt. Medemenselijkheid, omzien naar elkaar en vergevingsgezindheid zijn daarbij sleutelwoorden.”
Het is de duidelijke opvatting van Otto de Boer, in 1953 geboren in Groningen. Samen met zijn vrouw Ineke woont hij nu in Gasteren. “Eerder hebben we gewoond in Zuidlaren, Vries, Lanaken (België) en De Punt. In augustus 2014 ben ik gepensioneerd; mijn functie als coöperatieadviseur bij de Rabobank hield op te bestaan. Daarvoor heb ik gewerkt in ‘de verzekeringen’ bij onder meer Aegon.”

Trouwe klant
“We zijn getrouwd in 1977 in de katholieke kerk van Eelde en het gemeentehuis van Vries. We gingen wonen in De Punt op het benzinestation aan de Groningerstraat. Van heel nabij hebben we de treinkaping meegemaakt.
We hebben ons steeds nauw verbonden gevoeld met Noord-Drenthe. Ook in Gasteren wonen we met veel plezier in de nabijheid van het prachtige Drentse A-gebied.
Al van voor ons huwelijk waren we trouwe klant in de Zuidlaarder katholieke kerk. Nadat we in 1988 weer in Vries gingen wonen, lag het voor de hand ook weer naar Zuidlaren te gaan. In de loop der jaren hebben we daar veel mensen leren kennen waar we ons mee verbonden voelen.

Plezier
Formeel heb ik nu geen functie meer in de Zuidlaarder geloofsgemeenschap. Van 1989 tot en met 1998 ben ik vicevoorzitter van het parochiebestuur geweest. In deze periode hebben we de kerk van Zuidlaren zijn huidige vorm gegeven. Ook ten tijde van de fusie was ik enkele jaren lid van het parochiebestuur. Met veel voldoening ben ik lid geweest van de werkgroep onder leiding van parochianen. Tegenwoordig ben ik lid van het bestuur van de Parochiële Caritas Instelling (PCI).
Vanuit een positieve grondhouding wil ik samen met anderen de wereld een stukje verder helpen. Verwacht daarbij geen wereldschokkende veranderingen of briljante ideeën, maar gewoon met beide voeten op de grond kijken waar je wat kunt doen.

Inspiratiebron
Paus Franciscus is een van mijn inspiratiebronnen. Hij heeft in het Vaticaan vanaf zijn eerste optreden een venster op de wereld geopend. Geen kamergeleerde, maar een praktisch ingestelde Jezuïet, die weet wat er in de wereld gebeurt en waar behoefte aan is.  In dit verband is zijn initiatief voor het instellen van het Jaar van Barmhartigheid een oproep aan ons allen om stil te staan bij onze visie op de wereld en onze eigen, bescheiden rol daarin.
Iedere bewuste burger heeft de afgelopen tien jaar de gevestigde orde op zijn grondvesten voelen dreunen. Dat geldt niet alleen voor mensen die bij een bank werken, maar ook voor mensen in de zorg, bij de politie, ja eigenlijk voor iedereen. Natuurlijk heeft dat zijn weerslag op je eigen rol, je eigen positie en dus op je leven.

Verbindingen tussen mensen
Binnen mijn werk ben ik steeds op zoek geweest naar verbindingen tussen mensen om samen meer te bereiken dan alleen. Dat wordt steeds moeilijker omdat alle veranderingen in ons maatschappelijk bestel veroorzaken dat heel veel mensen ‘ontworteld’ raken: vaste waarden verdwijnen, sociale context verandert, de gebondenheid van vroeger verdwijnt als sneeuw voor de zon. Hierdoor worden mensen onzeker, argwanend en boos. Binnen onze parochiegemeenschap moeten we blijven werken aan de onderlinge verbondenheid die ook in onze Caritas zijn weerslag vindt.”

­