­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

kerstvieringen

Molenrij is een gehucht dat naast Kloosterburen ligt. In deze katholieke omgeving ziet Niek Leegte op 26 maart 1941 het levenslicht. Hij woont er naast de plaatselijke kroeg en groeit op zonder broers of zussen. “Dankzij mijn geweldige ouders heb ik een heel fijne jeugd. In Kloosterburen ben ik in de jeugdbeweging verzeild geraakt, de jongerengemeenschap genaamd. Daar organiseerden we met een groepje dansavonden, soms met toneel. We hadden altijd prettige contacten met naburige parochies. In Uithuizen dansten we in die tijd in de tuin van de pastorie.

Na drie jaar technisch onderwijs op Don Bosco Leusden, bij Amersfoort, ben ik een werkzaam leven lang in de auto’s verzeild geraakt en heb ik bij diverse autobedrijven in Groningen gewerkt. Getrouwd en in Bedum gaan wonen. Kerk en koor en ook daar weer actief in de jeugdbeweging. We hebben drie dochters gekregen, maar na 25 jaar gescheiden. Daarna ben ik naar Annen gegaan en daar ben ik mijn huidige vrouw Agnes tegengekomen. Samen wonen we nu in Tynaarlo.”

We zijn beiden actief bij de kerk in Zuidlaren. Ook hier werd ik lid van het kerkkoor, maar door keelproblemen moest ik noodgedwongen stoppen. Dat voelt heel vreemd als je vanaf je veertiende in een koor hebt gezongen. Ik ben daar ook een van de kosters en probeer het onderhoud in goede banen te leiden. Daarbij kunnen we op veel vrijwilligers een beroep doen. Agnes en ik maken ook het rooster voor lectoren, misdienaars, kosters en organisten. Ik doe dit alles mede omdat ik het belangrijk vind dat er een kerkgemeenschap is in Zuidlaren, die ook zo lang als mogelijk moet blijven bestaan. Zonder kerk en alles wat daarbij hoort zou het voor mij een heel armzalig bestaan zijn. Je mist dan een bepaald houvast en het contact met de mensen die je er tegenkomt.

Aan de fusie moest ik eerst even wennen, maar nu het draait en enkele kinderziektes zijn opgelost, is het een goede oplossing. Vooral met het oog op de toekomst. Maar men moet er wel voor oppassen dat de lijnen niet te lang worden.”

Bij een parochie gaat het om het geloof, maar zeker ook om de mensen waar je mee omgaat. Net zoals het in je woonplaats gaat om je thuis, maar ook om de mensen eromheen. De Tau, ons mooie parochieblad, is heel belangrijk als bindende factor tussen de drie locaties. Ik vind wat de pastores bij toerbeurt in hun opening schrijven veel indruk maken.” “Over hobby’s gesproken: we hebben soms wel tijd om te reizen, te sporten of een kwast verf op andermans muur te smeren.”

Ton Kuis

­