­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

kerstvieringen

De Asser kerkgangers herkennen haar. Wanneer het Enchanté koor zingt, zorgt Marjolein Hoolsema voor de muzikale begeleiding. “Muziek, met name pianospelen, is voor mij heel bijzonder. Dit doe ik al vanaf mijn zevende jaar. Muziek in de kerk is altijd belangrijk geweest, mijn moeder is op haar 83ste nog dirigente van een cantorij en zelf heb ik veel pianobegeleiding gedaan in verschillende kerken en instellingen.
Ik haal mijn geloof vaak uit de teksten van de liederen en de melodie. Een religieuze tekst en een daarbij passende melodie zijn voor mij inspirerend.”

Marjolein Hoolsema-Nobbe, 56 jaar, is getrouwd met Pieter Hoolsema. “Ik ben geboren in Noordwijk. In 1993 naar Assen gekomen en daar wonen we met veel plezier. Pieter en ik hebben samen drie zonen en een kleinkind. Ik ben verpleegkundige. Daarnaast heb ik hbo-projectmanagement gedaan en een opleiding tot praktijkopleider. Ik ben altijd blijven werken. In de tijd dat de kinderen klein waren met aanzienlijk minder uren. Wij zijn verhuisd naar Assen omdat Pieter in Smilde bij Accare ging werken als hoofdbehandelaar. Hij is orthopedagoog en GGZ-psycholoog. Assen is al jaren mijn vaste woonplaats en mijn thuishaven."

Odensehuis
"Na een tijdje bij Vanboeijen te hebben gewerkt in de ambulante zorg en als projectleider/opleidingsadviseur wilde ik weer graag iets nieuws doen. En iets anders opzetten waar ik voor kon gaan, toen de kinderen de deur uit waren. Ik werk alweer vijf jaar bij het Odensehuis in Groningen. Dit moest vanaf het begin opgezet worden. Inmiddels werk ik 32 uur.
Het Odensehuis is een inloophuis voor mensen met dementie en hun naasten. Het huis in Groningen is het tweede huis in Nederland na Amsterdam. Naar een voorbeeld uit de plaats Odense in Denemarken, waar ik naar toe ben gegaan on het te zien en te ervaren. Een belangrijke rol is weggelegd voor de deelnemers zelf. Zij bepalen zelf wanneer ze komen en met wie. Eigen regie is heel belangrijk. Elkaar ondersteunen, samen dingen ondernemen en plezier hebben met elkaar. Niet de ziekte staat voorop. Partner, kinderen of naasten worden nauw betrokken bij het Odensehuis. Dat wordt net zo belangrijk gevonden als de deelnemer met dementie."

Voldoening
"De meeste voldoening in mijn werk is dat de deelnemers ‘niet vergeten te leven’. Ze mogen plezier maken met elkaar bij de wekelijkse activiteiten: muziek, bewegen, bosbouw, schilderen en maandelijks bezoek aan het Groninger museum. We werken met 32 vrijwilligers. Ik ben de enige beroepskracht. We zijn vijf dagen in de week open van 10.00 uur 16.00 uur.
De deelnemers betalen een kleine eigen bijdrage en we houden het verder draaiende door giften, sponsoren en een beperkte steun van de gemeente.

Het motto is heel duidelijk: ‘Vergeet niet te leven, het leven met elkaar’. De waarde zien van diegene met dementie in gelijkwaardigheid. Voor mij is dit zeker belangrijk in geloven, het werken met vrijwilligers en stagiaires, de verbinding maken met hen zodat zij ook de waarden van het werken met mensen met dementie gaan zien. Ook hun naasten, vaak dag en nacht mantelzorgers betrekken en omarmen. Elke dag moet er een zijn van Hoop en Optimisme. Wij willen dat uitstralen naar mensen met een negatief ziektebeeld en hun naasten als het belangrijkste in die situatie. Dit is voor mij ook geloven.”

Bewegen is ontspannen
“Naast het pianospelen zijn hardlopen en zwemmen een liefhebberij. Twee keer in de week loop ik hard met een vaste club en een maal in de week zwem ik met een vriendin. Bewegen is om te ontspannen. Als het lukt fiets ik met mijn zoon mee die elke dag traint voor zijn hardloopwedstrijden. In de vakantie lees ik graag.”

“Ik voel me thuis in deze parochie en heb me altijd zeer welkom gevoeld. Wat ik fijn vond is dat ik tegelijkertijd met Kees van der Harst begonnen ben aan het muzikaal begeleiden van ons koor. Nu met zijn opvolgster Siguta is er weer een andere muzikale uitdaging, heel verfrissend. En weer een nieuw avontuur.”

Ton Kuis

­