­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

kerstvieringen

“Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Ik verlaat een groep bestaande uit mensen die uitstekend in staat zijn de diensten te verzorgen die op het bordje van de Werkgroep Liturgie Assen komen.

Het lijkt mij dan ook gezien mijn leeftijd passend voortaan rustig in de kerkbank te blijven zitten en daarvandaan relaxed de liturgie mee te vieren.”
Dit is een soort slotbeschouwing van Frans Osseweijer, die afscheid neemt van de Werkgroep Liturgie Assen.

Hoe het begon...
“Ik ben in het eerste oorlogsjaar geboren in Rotterdam, in een gezin van zeven kinderen en een Belgische Bonne Maman, met mijn moeder meegekomen uit Verviers. Heel katholiek opgevoed, op de vrolijke Belgische manier. Op twaalfjarige leeftijd ging ik naar het kleinseminarie Hageveld in Heemstede. Ik heb geen idee meer waarom, maar in ieder geval vond ik het weldra een ramp: een massaal bedrijf met een harteloze, strikte hiërarchie, een woud aan onbegrijpelijke regels. Niks mocht, vooral geen vriendjes hebben. Na drie jaar heb ik er een punt achter gezet. Wel liep ik daar een grote liefde op voor de wereld van de Grie- ken en Romeinen.

Nadat ik dus in Rotterdam mijn gymnasium had afgemaakt, ben ik in Leiden klassieke talen gaan studeren. Inmiddels had ik Hannie - mijn grote liefde - leren kennen en zijn we ook getrouwd. Nog voor ik afstudeerde had ik al een baantje als leraar Latijn en Grieks, alweer terug in Rotterdam.

Tijdens een verregende zomervakantie in Spier las ik toevallig in een Drentse krant een mooie vacature aan het Dr. Nassaucollege in Assen. We hebben binnen twee weken besloten de overstap te wagen. Sindsdien wonen we in het Noorden, vanaf 1976 in Bovensmilde. In 1980 werd Hannie ernstig ziek, zij is gestorven in 1989, net toen de jongste dochter het huis uit ging.

Ik gaf dus les Latijn en Grieks. Tegelijk bleef ik tijdens en na mijn promotie verbonden met de Rijksuniversiteit Leiden: onderzoek en onderwijs. Er is geen mooier werk dan jonge mensen – maar ook volwassenen – in aanraking te brengen met de basis van onze westerse beschaving.

Betrokken
Direct al raakten wij betrokken bij de parochie Assen. En we vonden hier heel veel, heel goede vrienden. Er was in die jaren – 1976 en later – heel wat gaande. Het was de periode van de Augustijnen Bocxe en Van Leur en met Johan te Velde, eerst als stagiair, daarna als jonge priester. Met op de achtergrond Frans Wesseling, de deken, Gerard Oude Breuil en Frans Slegers. “We” startten met vieringen onder leiding van parochianen! En we begonnen samen te werken met Roden en Zuidlaren. Ik werd voorzitter van de liturgische werkgroep, al snel voorzitter van het Parochiebestuur en de Parochieraad. En nog weer later werd ik secretaris van de Parochiële Caritas, en opnieuw lid van de Werkgroep Liturgie Assen.

Het gaat om nogal verschillende taken en bezigheden: besturen, diaconie beoefenen namens de parochie en voorgaan in liturgische vieringen. Maar de constante factor is dat je in die verschillende functies eraan meewerkt dat het grote verhaal van ons geloof doorgaat en doorgegeven wordt. Dat is immers voor mij het belangrijkste wat er is: het geloof. Ondanks alle vragen en twijfels kan ik mij een leven zonder mijn geloof niet voorstellen. En ik ben ervan overtuigd dat ik de kerk met alles erop en eraan, nodig heb om mijn geloof levend te houden.

Geen alternatieven
Over diensten onder leiding van parochianen wordt verschillend gedacht. Voor mij staat in de liturgie de eucharistieviering centraal. Alternatieven daarvoor zijn er niet. Als ik zaterdagavond ben voorgegaan in een viering, ga ik graag de zondag daarna naar de H. Mis – als die er is. Maar soms is die er niet. Wat dan? Dan is het toch schitterend dat parochianen samen komen in onze kerk, biddend, zingend en overwegend rondom H. Schrift en H. Brood. Ik vind het van levensbelang dat de kerk in het weekend open gaat, ook als er geen eucharistieviering is, ook als je met een handjevol in die kerk zit. Dat handjevol zit er dan toch maar mooi, en zou anders voor de tv zitten of in de jacuzzi.

Het voorgaan in liturgische vieringen heeft inderdaad mijn geloof verdiept. In zoverre je gedwongen wordt je te verdiepen in de weekendlezingen en gebeden. Nadenken over de H. Schrift leert je een heleboel. Maar alles in het leven heeft te maken met de boodschap van het evangelie. In de omgang met elkaar moet je het allemaal waar zien te maken! Met name ook in de omgang met medeparochianen en andere mensen in nood, zoals door het werk in de PCI."

Ton Kuis

­