­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

Als je de Bijbelteksten van dit weekend hoort en je bent met een goed humeur vanmorgen naar de kerk gekomen, dan zou je op dit moment bij jezelf kunnen denken: Jeetje… daar wordt je toch ook niet vrolijk van. Misschien had ik maar beter vandaag uitgebreid kunnen gaan brunchen of zo…. 

Alle gekheid op een stokje: bij nadere lezing valt op dat je vooral goed moet letten op de laatste zinnen en een beetje uitleg kan wonderen doen….
Dus u bent niet voor niets gekomen. Zeker niet.
Wat ons probleem is, is dat wij niet meer gewend zijn aan grote verhalen,  aan brede visioenen. Wij zijn niet meer gewend aan een groot perspectief aan de horizon…
En...
Wij zijn niet ook meer gewend aan een wereld die overzichtelijk is; aan samenhang; een doel dat voor ons heel duidelijk is.
Dat geldt voor de economie.
Voor de politiek.
Zelfs geldt dat voor ons geloof.
Veel is in stukjes uiteen gevallen.

Een maatschappij in stukjes , vol met individueën… en keuzes….. o mens, wat veel keuzes…
Dat geldt zelfs voor geloven: er zijn veel mensen die zichzelf een geloof bij elkaar bouwen :  overal halen ze iets voor hen passends vandaan en dat voegen ze samen.
Ik wil maar zeggen:  onze wereld is zeer gecompliceerd geworden.
En zolang het goed gaat, gaat het goed.

Maar er komen steeds meer barstjes in. In ons samenleven;  in ons milieu.   Onze planeet komt aan haar grenzen… Er lijkt iets in de lucht te hangen…
En wanneer dat gebeurt, gaan mensen om zich heen kijken….  
Waar kan ik iets vinden wat mijn angsten verwoordt?
Waar kan ik iets vinden waar ik me bij thuis voel?
Dat was in Bijbelse tijden zo,  dat is in onze tijden zo.

Spannende tijden:  Iets dergelijks speelt in de lezingen van vandaag.
Jezus spreekt in het evangelie vandaag over de moeilijke tijden die de mensen nog zullen meemaken.
Hij lijkt te spreken over een soort einde van de wereld, in de nabije toekomst.
Hij zegt immers: deze generatie zal nog niet verdwenen zijn wanneer al die dingen gebeuren….  
Dat is dus op redelijk korte termijn.

Als Jezus dit zegt is het ongeveer het jaar 30 - 35. Maar als Marcus zijn evangelie schrijft,  tientallen jaren later,  weet hij inmiddels al wel dat Jeruzalem in het jaar 70 gevallen is en de tempel verwoest is door de romeinen. Het land is geen eigen land meer van de joden….

Inderdaad: het einde van hun wereld.
Veel joden ontvluchten  de ellende en gaan weg,
In de diaspora zullen zij voortaan hun leven leiden :
overal in het Midden-Oosten, de Balkan en Europa en Afrika.
Dat is de gebeurtenis waar Jezus vandaag in het evangelie over spreekt.
Marcus legt hem de woorden in de mond…..

Maar voor het volk van Jezus is het spel nooit uit geweest.
Zij behielden hun droom: God geeft altijd nieuwe kansen.
Wanneer de twijgen van de vijgenboom zacht worden en beginnen uit te botten , is de zomer in aantocht.
 Zoals Jezus zegt in het evangelie…
Ofwel:
Let op, en houdt je ogen open….Er is altijd hoop….

Hoe houdt je vast aan die droom?
Door vast te houden aan samen dat geloof vieren,
Door ermee te leven en te werken;
Door te blijven geloven dat rechtvaardigheid en barmhartigheid je naar God brengen…..

Dat is een levensvisie,  dat is een grond onder je bestaan.
En dat helpt om je leven te leven.
God geeft ons ook een houvast :   in Jezus doet hij dat.
Het beeld van God zoals Jezus staat laat zien is het beeld van een liefdevolle God, die zich om ons bekommert.
Wat ons ook overkomt.
En wij worden opgeroepen hetzelfde te doen. Zo goed als God te zijn.
Dat is het visioen van Jezus, van zijn volgelingen en de eerste groepen die in zijn spoor gingen. In moeilijke tijden hielden zij deze droom voor ogen.

Er is veel veranderd sindsdien, maar wat blijft is dat mensen iets nodig hebben om zich op te richten. Een houvast, een richting, een doel.
Geloof, hoop en liefde zegt het christelijk geloof  bij monde van Paulus.
Daar zoeken wij het in.

In de Nederlandse samenleving is geloof een lastig artikel geworden.
Tegelijkertijd: van alle kanten klinkt nu: maar wie heeft er nu een visie op hoe het verder moet in ons land en om ons heen? Moet ieder het maar voor zichzelf redden?

Maar hoe zit het dan met de zwaksten, die zichzelf niet kunnen redden?
Wat is de waarde van een mens?
Heb je alleen recht van spreken als je geld kunt verdienen?
Is jouw geluk het allerbelangrijkste?
En hoe wordt je eigenlijk gelukkig?
Kan geluk ook samen gaan met verlies en opoffering? Kan het daardoor ook groeien en verdiepen?  
Moet je kunnen doen wat je maar wilt?
Of heb je ook nog een verantwoordelijkheid voor diegenen die van jou afhankelijk zijn?  
Of zelfs voor degenen die je misschien niet eens persoonlijk kent?

Men heeft wel onderzoek gedaan naar hoe mensen kunnen omgaan met tegenslag, ziekte of dood. Men keek daarbij naar mensen met een geloofsovertuiging  en naar mensen die dat niet hebben.
Toen bleek dat degene met een geloofsovertuiging, zeker die met een diepe geloofsovertuiging, beter konden omgaan met de wisselvalligheden van het leven.
Ze leven ook langer, trouwens. En dragen meer bij aan de maatschappij dan anderen, in de zin van vrijwilligerswerk en zorg voor de naasten….

Ons geloof,  hier vandaag opnieuw beleden en gevierd, leert ons om vragen te stellen  en helpt om antwoorden te vinden op al die vragen. Heeft een visie op mens en samenleven. Leert ons kijken vanuit een breder perspectief dan het alledaagse: Het zegt: wij leven en geloven in de bedding van Gods grote liefde.
In die bedding vinden wij ons spoor.
In die bedding leven wij.
Wij zorgen ervoor dat er water blijft lopen door die bedding.
Zodat het spoor duidelijk blijft  …       
We zijn niet apathisch of verlamd: er is altijd toekomst.
Het visioen van het rijk Gods blijft overeind: God werkt in mensen.

Amen.

­