­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

Als je in deze tijd van het jaar ’s avonds een ommetje maakt, ben je blij met de straatverlichting die her en der staat. Je bent ook blij met het licht dat uit de huizen straalt, want ook dat helpt je bij het zoeken van je pad. En dan moet je nog oppassen, want een scheef liggende tegel op de stoep is in het donker snel over het hoofd gezien.

Ik bedacht mij:  hoe donker moet het in Nederland  geweest zijn in de oorlogsjaren,   toen alles verduisterd was en er toch al minder lampen waren dan nu.

Wij heffen graag het duister op.
Een aangestoken licht trekt de ogen naar zich toe.
Het maakt mogelijk dat je weer dingen gaat onderscheiden.
Licht geeft contrast.
Ons leven bestaat uit contrasten.
We zeggen niet voor niets:  het leven kent lichte en donkere momenten.
We zijn vrolijk; het gaat ons goed;  we zijn dankbaar voor al het goede dat ons toevalt… 
We beseffen op dat moment misschien niet eens dat we in het volle licht staan.

Dat wordt anders, als het donker toeslaat. We krijgen een nare boodschap; we worden ziek; we hebben een probleem waar we geen weg mee weten… We voelen ons in de steek gelaten. Noem het maar op… De donkere kant van het leven.

Sommige mensen hebben de neiging om zich dan terug te trekken; ze voelen zich misschien kwetsbaar. Anderen zijn wel in staat om hun zorgen te delen. Maar ieder van ons zal graag weer licht zien…. Niet voor niets, vragen mensen soms: steek je een kaarsje voor me op???

Ons geloof reikt ons in deze tijd van het jaar verhalen en beelden aan die willen helpen om licht te scheppen. Licht in de zin van de Adventskaarsen, symbolen van groeiend licht op weg naar het geboortefeest. Licht ook in de zin van hoop, van toekomst. Het licht van de Advent is beeld van een groeiende verwachting…

Wachten op iets of iemand die iets nieuws ontsluiten zal.
Een nieuwe toekomst. Een nieuwe wijze van leven en geloven. Een andere manier om naar mensen te kijken.
Uiteraard bedoelen we met de vervulling van die verwachting: Jezus, die een aardverschuiving zal bewerkstelligen in het leven, denken en handelen van zijn volgelingen.

In de evangelielezing van vandaag is het echter nog niet erg licht. Het is vooral een lezing over een periode van chaos, van angst en geweld. Een donkere periode dus. Zoals er velen in de wereldgeschiedenis zijn en in persoonlijke levens van mensen.
Maar het komt aan op het herkennen van die Mensenzoon, die Zoon van God.... Weest waakzaam….  Er komt een redder die ons het rijk Gods zal schenken…
Maar wat is dat, dat Rijk Gods…. ? Jezus zegt later meerdere keren: maar dat rijk Gods is midden onder u….
Als een nietig mosterdzaadje dat nog moet groeien.
Als gist die het deeg doet rijzen.
Als een schat die je moet opdelven.
Als een kleine maar kostbare parel die gezocht moet worden.

Al die voorbeelden uit de gelijkenissen die Jezus aan de mensen vertelt, om maar duidelijk te maken waar het om gaat. Het is niet gemakkelijk om dat mosterdzaadje te zien:  het is immers zo klein… En parels vind je ook niet zomaar, toch?
Toch moeten wij er voor zorgen dat de verlossing van het Rijk Gods ons niet ontgaat. Daarom zegt Lucas in het evangelie van vandaag dat we niet afgestompt mogen raken door de roes van dronkenschap of de zorgen van het dagelijks leven.
Met andere woorden:  er is zoveel dat ons afleidt. De dagelijkse zorgen:  de schaduwkanten van het leven, waar we het eerder over hadden vandaag. Ze kunnen je totaal in de greep hebben. Het kan overheersend zijn….

Maar je kan ook afgeleid zijn door de roes van een succesvol leven. Wat houdt je tegen? Wie houdt je tegen? Je gaat er voor en het leven lacht je toe…. Onze wereld houdt van dat soort mensen…. In beeld en geluid komen ze dagelijks op ons af:  de meest geslaagde versie van de mens….
Het evangelie van vandaag waarschuwt hen en ons: pas op! Denk erom:  de wereld is kwetsbaar en de mens is kwetsbaar….
Het rijk van vrede en geluk is onder ons, maar als we niet oppassen verstikken we het. 
Verduisteren we het…. Maken de wereld en de schepping tot een plek waar we geen toekomst meer hebben.

Waakzaamheid is geboden, maar ook een open blik. Een houding waarin we ruimte bieden aan dat onverwachte sprankje licht, dat ons hoop biedt. Je moet het alleen wel willen en kunnen zien.  Dat is een voorwaarde, die echt heel belangrijk is. Geloof en hoop vinden toegang bij mensen die geloof en hoop zoeken.

Zij die durven loslaten en vertrouwen op een God die ons de mogelijkheid gaf om licht te laten schijnen in het donker. Een prachtig voorbeeld deze week was het kleine jongetje die tijdens de audiëntie van de paus naar voren liep en het podium betrad. Terwijl een statige monseigneur de lezing van de paus in de duitse vertaling  aan het voorlezen was, gingen alle ogen naar het jochie… Geen mens luisterde meer naar de monseigneur. De jongen kon niet spreken en was geloof ik ook doof… Maar hij had zijn zinnen gezet op het vastpakken van de Zwitserse Garde met hellebaard en prachtige kleding…
Dat deed hij…. Hij voelde aan de man, misschien om te kijken of het geen etalagepop was… Of hij echt was… Hij trok zich van niemand wat aan….  Speelde lekker op het podium. De paus en zijn assistent keken geamuseerd toe, als waren ze blij met deze afleiding….

Paus Franciscus ging er handig op in:  kijk, deze jongen voelt zich helemaal vrij..  Vrij als een kind voor God. Wij mogen ons afvragen:  zijn wij ook zo vrij voor het aangezicht van God?
Met andere woorden:  waar gaat het nu eigenlijk om?  Het was alsof God alvast de eerste adventskaars had aangestoken…. En wat opviel was dat dit eenvoudige gebeuren, het wereldnieuws haalde… Alsof de wereld toch wacht op het licht….

Amen  

­