­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

1. Mijn naam?
Mijn naam is Otto de Boer (63 jaar) en in 1953 geboren in Groningen. Samen met mijn vrouw Ineke woon ik nu in Gasteren. Eerder hebben we gewoond in Zuidlaren, Vries, Lanaken (België) en De Punt. In augustus 2014 ben ik gepensioneerd; mijn functie als coöperatieadviseur bij de Rabobank hield op te bestaan.

2. Wat zijn de “helpende” aspecten van je (vrijwilligers) werk of hobby?
Sinds januari 2016 ben ik penningmeester van de Caritas in onze parochie. Ik volgde Joop Wellen op die vele jaren dit werk heeft gedaan. Vanuit de Caritas proberen we mensen die een concrete hulpvraag hebben een steuntje in de rug te geven. Soms met een tas boodschappen, soms met een treinkaartje, soms met een doorverwijzing naar een andere hulpinstantie.

3. Wat had je niet graag willen missen?
Ik mocht in de week voor Kerst bij een aantal adressen een kerstpakket gaan brengen. Je ontmoet dan oprechte blijdschap en ervaart iets van wat wordt bedoeld met ‘barmhartigheid’.

4. Wat vind je van de uitspraak “Als de kerk niet dient, dient zij nergens toe!”.
Dit is een confronterende uitspraak van een bisschop, die de gevestigde orde wakker wil schudden. Hij dwingt ons hiermee na te denken over ons Christen zijn. Zijn we in staat uit onze comfort-zone te stappen en daadwerkelijk de ander tegemoet te treden?

5. Wie zijn voor jou de melaatsen in de maatschappij?
De toenemende polarisatie in de maatschappij en de groeiende kloof tussen arm en rijk baren me zorgen. Saamhorigheid en zoeken naar consensus zijn waarden die met name in de sociale media bijna niet zijn terug te vinden. Vooral in deze tijden ontdek ik steeds weer de waarde van het oude spreekwoord: Spreken is zilver, zwijgen is goud.
 
6. Wie zijn voor jou belangrijke contacten of mensen?
Door de eeuwen heen zijn er steeds mensen geweest die voor hun omgeving een bron van inspiratie waren. Heden ten dage is dat voor mij onder meer de Paus. Zijn actie om een aantal Syrische vluchtelingen mee te nemen naar het Vaticaan zet je wel aan het denken. Dit signaal naar de westerse wereld lijkt veel op de omgang van Jezus met mensen aan de zelfkant van de maatschappij. Ook toen keek de gevestigde orde argwanend toe juist zoals nu ook gebeurt.

7. Wat was een leermoment in je leven?
Niet alleen door mijn werk maar ook door het vrijwilligerswerk, heb ik geleerd dat er aan mensen geen knoppen zitten waarmee je ze in de door jou gewenste richting kunt dirigeren. Overleggen en overtuigen brengen je veel verder dan het simpelweg geven van opdrachten.

­