­

We hebben iets...
voor jou en voor jou
en voor jou

agenda 5a

coronavirus

livestream vieringen

joost hauerJoost Hauer komt door alle ervaringen van de afgelopen jaren tot een mooie conclusie: “Ik geloof dat we ons in Gods hand bevinden en dat Hij ons vasthoudt onder alle omstandigheden, ook als we de moed even laten zakken. Maar we hebben daarbij wel de taak om de schepping te helpen voltooien met grote en kleine gebaren. Belangrijk is dan het verband van gelovigen, het samen delen en de sacramenten vieren, samen genieten van het ritueel, samen studeren en woorden zoeken voor het geloof of in stilte ervaren dat de diepte voelbaar is. De kerk kan daaraan veel bijdragen door zich te concentreren op de kern en vooral minder gewichtig te doen wanneer het eigenlijk alleen maar over historische ballast gaat. Ook de samenwerking in oecumenisch verband moet veel beter; we zijn christenen die in de kern bij elkaar horen. En in de toekomst elkaar noodgedwongen wel weer zullen moeten vinden.”

Hij is geboren in Nijmegen (1941) en getogen in Utrecht, waar hij na het gymnasium sociale geografie studeerde. “Mijn ouders zijn op latere leeftijd katholiek geworden. Mijn vader was Nederlands Hervormd en mijn moeder kwam uit een niet-gelovig socialistisch milieu. Zij werden aangetrokken door het mondiale karakter van de RK Kerk en de “ruimte” die er toen was voor open gesprek.”

Teleurstelling
Een grote teleurstelling was het bisschoppelijk mandement van 1954. Dat kwam hard aan: mijn vader was lid van de katholieke werkgemeenschap van de PvdA en is dat terecht gebleven. Maar ook het optimisme van de periode van het pastoraal concilie werd intens beleefd. Binnen dat milieu is mijn interesse voor theologie en oecumene gewekt. In mijn studententijd heb ik ook veel colleges theologie en filosofie gevolgd,
In Utrecht heb ik Lydia leren kennen, zij studeerde ook sociale geografie. In 1968 zijn we getrouwd en na enkele jaren in Utrecht zijn we verhuisd naar Wijk bij Duurstede waar we, tot we Drenthenier werden, hebben gewoond. We kregen twee dochters en hebben vier kleinkinderen.

Werkplek
De Universiteit Utrecht was na het afstuderen ook mijn werkplek. Ik werd weten- schappelijk medewerker in de Faculteit Ruimtelijke Wetenschappen speciaal belast met het onderwijs in de methoden en technieken van sociaalgeografisch onderzoek. In 1973 werd ik lector en in 1980 hoogleraar. In 2003 zwaaide ik af.
In Wijk bij Duurstede was ik betrokken bij de RK-parochie, ook een periode als voorzitter van het parochiebestuur. De Acht-Mei beweging heeft ons ook bezig gehouden; de ontwikkelingen in de RK Kerk waren spannend en hoopvol; in een adviesfunctie raakte ik betrokken bij de vaak moeizame relatie tussen parochiebesturen en de bisschoppen. Maar uiteindelijk bleef er van dat elan niet al te veel over.

Drenthenieren
Na het “werkzame leven” wilden we nog iets nieuws en na een korte zoektocht kwamen we uit in Assen. In 2005 verhuisden we. We waren door vrienden en familie niet onbekend met het Noorden. Het duurde even tot we ons betrokken voelden bij de parochie; dat gebeurde met de komst van Koos Tolboom. Via hem werd ik ook aangezocht als roostermaker. Een klus die ik vanaf 2010 met plezier heb gedaan en die in coronatijd wat lastiger werd omdat direct contact met de betrokkenen vrijwel ontbrak. Maar de medewerking was uitstekend.

In 2006 bezochten we een bijeenkomst van het Oecumenisch Leerhuis in Assen en daar hoorden we dat er een vacature was in het bestuur. Een kans die ik aangreep in het kader van mijn belangstelling en de inburgering in Assen. Het Oecumenisch Leerhuis bestaat sinds 1987; jaarlijks wordt een zestal avonden georganiseerd rond een bepaald thema. Door Corona is de serie onderbroken, maar naar we verwachten kunnen we in het najaar enkele bijeenkomsten organiseren. Het Leerhuis is een buitengewoon nuttig initiatief dat breed kerkelijk wordt gedragen en waar over kerkgrenzen heen geleerd, gedacht en gesproken kan worden. Jammer dat er zo weinig deelnemers uit onze parochie zijn. Dat mogen er best meer worden.

Waardering
Corona heeft veel overhoop gehaald. Kleinkinderen waren wel erg ver weg, de culturele sector kwam nagenoeg tot stilstand en de kerkelijke activiteiten werden beperkt tot minimale bezoekersaantallen of schermbezoek. In die periode hebben we veel waardering gekregen voor het KRO-omroeppastoraat en de zondagsdiensten op tv; die hebben ons goed gedaan vooral door de kleuring die voorgangers en plaatselijke parochies aanbrengen.
Voor de kerken is het een lastige tijd. Corona kwam in een periode van onder meer teruggang, ontkerkelijking en tekort aan ambtsdragers. In onze pastoorloze parochie was het extra lastig; we hebben ons er aardig doorheen geslagen, maar de vragen die op ons afkomen zijn niet minder geworden. De komst van een priester is niet de oplossing van alle problemen.

Loslaten
We zijn nu op een leeftijd dat loslaten, opruimen en genieten van de dag bekende bezigheden zijn. We staan gelukkig nog midden in het leven en genieten daarvan. Er is nog tijd voor hobby’s: actief muziek maken, lezen, kleinere reisjes maken, af en toe naar de film en vooral naar concerten. En we zijn druk met familie en vrienden: samen eten, samen naar musea, samen op reis.

Vragen: Ton Kuis Antwoorden: Joost Hauer

­