Wanneer wij de kerk binnengaan om de Eucharistie te vieren, worden wij uitgenodigd om zowel innerlijk als uiterlijk een houding van eerbied en openheid aan te nemen. Uiterlijke gebaren zoals staan, zitten en knielen helpen ons om de heilige handelingen bewust te beleven en actief deel te nemen aan de viering.
Bij het binnenkomen maken wij het kruisteken met wijwater, een herinnering aan ons Doopsel, waarin wij zijn opgenomen in de gemeenschap van de Kerk, kinderen van God zijn geworden en vergeving van zonden hebben ontvangen. Door dit gebaar vernieuwen wij onze doopbeloften en worden wij eraan herinnerd dat het vieren van de Eucharistie ons geloof, en onze band met God en de Kerk zal versterken en doen groeien. Het helpt ons om ons bewust te worden van de heilige ruimte die wij binnentreden, waar Christus werkelijk aanwezig is.
Na het kruisteken knielen wij richting het tabernakel, de plaats waar de geconsacreerde hosties worden bewaard. Dit is een teken van aanbidding en geloof in de werkelijke aanwezigheid van Christus in de Eucharistie. Door te knielen belijden wij ons geloof in Zijn aanwezigheid en tonen wij eerbied voor het sacrament dat wij gaan vieren.
De uiterlijke houdingen in de liturgie - staan, zitten, knielen - helpen ons om bewuster te vieren, actief deel te nemen en ons geloof zichtbaar te beleven en te belijden. Sommige gelovigen vragen zich soms af: wanneer moet ik staan, zitten of knielen? De Kerk biedt duidelijke richtlijnen, die voortkomen uit de betekenis van elk moment in de Eucharistie. In het algemeen geldt:
• Staan: Wanneer de priester, als vertegenwoordiger van Christus en het biddende volk, staat om tot God te bidden of de gemeenschap tot gebed uit te nodigen, staan ook de gelovigen. Dit is een gebaar van respect en verbondenheid. Staan is een houding van waakzaamheid en gebed.
• Zitten: Dit is een houding van rust en aandacht om te luisteren. Het zitten helpt ons om ons hart open te stellen voor de boodschap van de lezingen en de preek.
• Knielen: Tijdens het eucharistisch gebed knielen wij als teken van diepe eerbied voor de aanwezigheid van Christus in de Eucharistie. Dit is een moment van aanbidding en geloof in het grote mysterie van de transsubstantiatie, waarbij brood en wijn werkelijk het Lichaam en Bloed van Christus worden. In sommige parochies blijft men ook staan uit eerbied en geloof.
Deze uiterlijke houdingen zijn geen oppervlakkige rituelen, maar helpen ons om ons volledig - met lichaam en ziel - in de viering te betrekken. Zij zijn een zichtbaar teken van ons innerlijk gebed en de verbondenheid van de gelovige gemeenschap. Door te staan, zitten en knielen betuigen wij ons geloof en onze liefde voor God en voor het sacrament dat wij vieren. Elke houding heeft haar eigen betekenis en helpt ons om bewust te blijven van de heilige handelingen die zich voor onze ogen voltrekken.
Pastor Henyer Garcia